Xəstəxanada tibbi avadanlığın Mesh-şəbəkə üzrə axtarışı

Sistem nədən ibarətdir. Mesh-qurğuların üç tipi.

• EYE Beacon Mesh etiketləri. Onlar gəzən və daşınan hər şeyə bərkidilir: süni ventilyasiya aparatları, infuziya nasosları, çarpayılar, xərəkli arabalar, əlil arabaları, monitorlar. Hər etiketin öz identifikatoru var və uçot sistemində o, konkret inventar obyektinə bağlanır. Ona görə də ekranda 4471 nömrəli mayak deyil, filan inventar nömrəli və cərrahiyyəyə təhkim olunmuş nasos görünür.

• Dayaq nöqtələri (ankerlər). Stasionar qurğular, palataya, kabinetə, anbara ya dəhliz zonasına bir ədəd. Etiket ən yaxın ankerlərlə əlaqə qurur və sistem buna görə cihazın hansı otaqda olduğunu anlayır. Ankerlər məlumatları bir-birinin vasitəsilə ötürür, beləliklə birinin sıradan çıxması zənciri qırmır.

• Şlüzlər. Adətən mərtəbəyə bir-iki ədəd kifayət edir. Onlar da Mesh-şəbəkəyə daxildir, ankerlərdən məlumatları toplayır və serverə göndərir.

Personal bunu necə görür. Proqramda ya mobil interfeysdə tibb bacısı avadanlığın tipini daxil edir və siyahı alır: hər nüsxə haradadır və boş olanlardan hansı daha yaxındır. Şöbənin baş tibb bacısı hazırda nəyin yerində olduğunu, nəyin isə getdiyini görür.

Zonalara təhkim etmə. Etiketi müəyyən palatanın ya şöbənin ankerlərinə bağlamaq olar. Cihaz razılaşdırılmış prosesdən kənar (məsələn, yerdəyişmə sorğusu olmadan) öz zonasından çıxırsa, məsul şəxs bildiriş alır. Beləcə həm özündə artıq avadanlıq saxlayan ehtiyatlı şöbələr, həm də real itkilər aşkarlanır.

Həyatdan bir ssenari. Gecə terapiyada ikinci infuziya nasosu lazım oldu. Üç mərtəbəni gəzmək yerinə tibb bacısı tətbiqi açır və qonşu qanadın prosedur otağında, qırx metr məsafədə boş nasos görür. Səhər təsərrüfat müdiri hesabata baxır və terapiyanın iki nasosunun artıq bir həftədir qəbul şöbəsində dayandığını görür, onları yeni satınalma olmadan geri qaytarırlar.

Hansı məlumatlar toplanır. Sistem hər cihaz üçün tarixçə saxlayır: hansı otaqlarda olub, hər zonada nə qədər vaxt keçirib, sonuncu dəfə nə vaxt hərəkət edib. Bundan adətən heç kimin əllə hazırlaya bilmədiyi hesabatlar alınır: gün ərzində real olaraq nə qədər nasos işdədir, hansı çarpayılar aylarla anbarda dayanır, cihazlar hansı şöbədə daha çox itir. Tibb bacılarına onlar az qala lazım deyil, satınalmaları və texnikanın servis xidmətini planlaşdıran xidmətə isə hisslər yerinə rəqəmlər verir.

Tətbiq necə gedir. Əvvəlcə mərtəbə planlarına görə ankerlərin harada lazım olduğu və mərtəbəyə nə qədər şlüzün kifayət etdiyi müəyyən edilir. Sonra etiketlər inventar nömrələrinə, ankerlər otaqlara bağlanır, zonalar və bildiriş qaydaları tənzimlənir. Praktika göstərir ki, bir binadan və bahalı texnikadan başlamaq, personal dəhlizləri gəzmək yerinə axtarışdan istifadə etməyə alışandan sonra isə şəbəkəni genişləndirmək ən asandır.

Şəbəkənin əsasında Wirepas Mesh protokolu dayanır. Qurğular ötürmə marşrutunu özləri seçir, ona görə də yeni bina ya mərtəbə əlavə edərkən bütün sistemi yenidən qurmadan ankerləri yerləşdirmək və şlüz bərkitmək kifayətdir.

Layihədən əvvəl müayinə. Ankerləri almazdan əvvəl mərtəbəni test qurğuları ilə gəzirlər: qalın divarlar, lift şaxtaları, metal şkaflar və qoruması olan rentgen kabinetləri radio mühitini plan üzrə göründüyündən daha güclü dəyişir. Nəticələrə görə otağa nə qədər anker lazım olduğu və dəhliz hissəsinə birinin harada kifayət etdiyi dəqiqləşdirilir. Ankerlərin və şlüzlərin qidalanma üsulu, şlüzün serverlə əlaqə kanalı isə elə bu mərhələdə klinikanın texniki və İT xidməti ilə razılaşdırılır.

Qəbul kriteriyası. Məlum palataya qoyulmuş cihaz bir neçə dəfə ardıcıl olaraq həmin palatada ya onun zonasında göstərilir, qonşu otağa keçirildikdə isə sistem zonanın dəyişməsini əks etdirir. Hər etiket üçün son aşkarlanma vaxtı görünür: etiketi çoxdan heç bir anker görməyibsə, ekranda vaxt nişanı ilə son məlum yer qalır və bu, cihazı və etiketin doluluğunu yoxlamaq üçün əsasdır.